Licht in het duister

Vrijdag 20 Maart 2020 om 08:21

2020-03/20200320-070720.jpg

Boven de vide in onze woonkamer, onder de schuinte van het dak, hangt dit drieluik (klik voor het hele plaatje). Het is gemaakt door Monique Touwen, kunstenares en vriendin, en hing lange tijd bij mijn ouders. We hadden het aan hen cadeau gedaan op een moment ze het echt nodig hadden. Nadat zij beide waren overleden stond het bijna twee jaar in bubbeltjesfolie verpakt in onze woonkamer te wachten op een nieuwe bestemming.

Een paar weken geleden had ik ze 'om even te kijken of ze daar goed staan' los op de overstekende richel van de vide geplaatst, maar toen eergisteren een stevige windvlaag één van de drie panelen naar beneden blies besloot ik ze er een permanente plek te geven.

Vanmorgen vroeg, toen ik naar beneden liep om koffie te halen, bescheen het eerste ochtendlicht dat door het dakraam viel alleen het linker paneel. Een gezicht dat in fragmenten uiteen spat, een leven dat in gruzelementen gaat. De andere paneeltjes waren in duister gehuld.

Passend bij de tijd, bij hoe het nu voelt: niet alleen de destructie maar ook het gevoel dat het je hele leven beheerst, alsof het je overspoelt en er niets anders meer is - ik kan daar van alles over zeggen, maar dat hoeft niet. Iedereen kan dat voor zichzelf wel invullen, dat is het mooie van kunst.

Als ik even later met een verse espresso in m'n hand weer naar boven loop trilt m'n telefoon; de 'Tekst van de Dag' komt binnen. "Wilt U mij weer blijdschap en echte vreugde geven? Mijn lichaam en mijn ziel zijn terneergeslagen, maar U kunt mij weer oprichten en U laten prijzen."

Woorden van David, uit Psalm 51, maar terwijl ik opnieuw het drieluik passeer voelt het als een spotlight op het tweede paneel, dat nog in het duister hangt; de vrouw die zich uitstrekt naar God. Het is háár uitroep.

Weet je, gaandeweg de dag worden alle paneeltjes even goed zichtbaar. Het licht dat door de andere drie dakramen valt weerkaatst straks door de hele kamer en laat ze alledrie in al hun rauwe, kwetsbare schoonheid zien. Maar dat duurt even. En voor mij helpt het dan om zo'n tekst in m'n schoot geworpen te krijgen, die even licht vooruitwerpt op wat nog verborgen lijkt. Die me helpt om me te realiseren dat er meer is dan die destructie. Dat het weer licht wordt. En dat er troost is, en bescherming.

En: de hartelijke uitnodiging om het leven daarna ánders in te richten, met compassie omziend naar de aarde en elkaar, in navolging van Christus.

P.S. Dat laken dat over de balustrade hangt, GJ, had je dat nou niet éven kunnen opruimen? Ja, dat had gekund. Maar ik vond het een mooi 'sign of the times'. Dat laken hangt daar te drogen na een wasbeurt, omdat Rineke er mondkapjes van gaat naaien. Vorige week raakte ze haar baan in het ziekenhuisrestaurant kwijt vanwege Corona, dus zet ze nu haar talenten hiervoor in. We zullen doorgaan! ;-)


Hiervoor: "Ken je mij?" | Hierna: "His eye is on the sparrow" | Naar de voorpagina | E-mail Gert Jan

Reisgenoten



Verder lezen?

Klik op een van onderstaande 'tags' (indien aanwezig) om snel andere artikelen over dat onderwerp op KolesQueeste te vinden.


Gebruik de interne zoekmachine om KolesQueeste te doorzoeken:


Gebruik Google om KolesQueeste of de rest van het Internet te doorzoeken:

Reageer

Word even een reisgenoot en geef uw reactie:

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Geautomatiseerde spam is een plaag, beantwoord daarom deze simpele vraag.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.

P.S. Wil je een eigen plaatje naast je reactie? Registreer je emailadres dan op Gravatar.com!