Vanmorgen zag ik op weg naar m'n werk uit een ooghoek een paar schitterende vliegenzwammen in de berm. Té mooi om te negeren, dus na de lunch ben ik er naar toe gelopen en heb een paar plaatjes geschoten. Meer na de break!
Na een lange dag is het goed rusten... Hoewel, voor een kitten als Mormeltje is het altijd goed rusten als je eenmaal moegespeeld bent Klik op de afbeelding om 'm groter te zien.
Ditmaal niet geschoten met m'n telefoon maar met m'n splinternieuwe Olympus E-620 en Olympus Zuiko Digital ED 14-42mm (ISO 250, bij 1/100 met f/5.6), een cadeau van Rineke!
Sinds een paar weken is m'n trouwe Nokia E71 met pensioen. Hij is vervangen door een Samsung Galaxy S, waarmee Android met drie toestellen nu de-facto het standaard mobiele OS in huize Kole is geworden Na de break twee snapshots die ik gisteren met die Galaxy maakte van Lapjestijger (of kortweg Lapje) en haar nieuwe huisgenootje Mormeltje.
Het was alweer een paar jaar geleden dat we bij een echte boer kampeerden. Vroeger, toen we op de fiets door Nederland trokken (en af en toe België of Duitsland schampten) waren we vaste klant bij de SVR. Toen we de iglo's verruilden voor een Flyer en de fietsen voor een Citroën CX reden we door tot de Provence en vielen als een blok voor La Douce France. Eerst kampeerden we nog bij Franse SVR-boeren, later bij zo klein mogelijke campings die bij voorkeur niet in de gidsen stonden, om zo de Hollandse enclaves te mijden.
Dit keer brachten we de tweede helft van onze vakantie weer eens in eigen land door. Bij de boer. Met alle charme die daarbij hoort: prachtige luchten, ruimte, rust en natuur. Donderdagavond kwam boer Willem even langs om te melden dat een van de koeien die nacht moest kalven, of we daar misschien bij wilden zijn... Ja, graag! Na de break vindt u wat plaatjes.
Vanmiddag wandelden we met Moeder over de markt in Bredevoort, waar verschillende kunstenaars hun werken exposeerden. Zo ook Thorsten Sieber, die zag dat Moeder vrijwel blind is en daarop het beeldhouwwerk waar hij op dat moment mee aan het werk was resoluut van zijn werktafel tilde en het op het perspex blad van Moeders rolstoel legde, zodat ze het kon betasten. Het contrast tussen het harde, gladde gesteente en de zachte, gerimpelde hand van Moeder deed me naar mijn camera grijpen.
'Les doigts du diable' worden ze genoemd, de smalle, scherp uitstekende rotspunten van de Monts d'Ain die over het meer van Nantua wijzen, de vingers van de duivel. Als je bovenop zo'n vinger zit, rondom je een diepe afgrond en niets om je aan vast te houden, heb je wel zo'n vermoeden hoe ze op aan die naam zijn gekomen. Maar het uitzicht is prachtig: kijk hierboven maar rond (je blikveld is 180°).
Ons elftal streek neer aan de oever van dat 'Lac de Nantua' aan de kant van Port, een gehucht dat is vastgegroeid aan het al niet veel grotere Montreal la Cluse. Acht dagen zon, water, natuurschoon, opstaan bij zonsopkomst om verse croissants te halen (of een panorama te schieten), gezellige mensen en niets moeten. Heerlijk. Wat meer plaatjes na de break.
Soms gaan ontwikkelingen zo langzaam dat je ze niet merkt. Een populair voorbeeld is de kikker die in een pan met koud water langzaam wordt opgewarmd. Het dier blijft rustig zitten terwijl de temperatuur stijgt, tot hij gekookt is. Zou je het arme beestje plotseling in een pan heet water hebben gezet dan was hij eruit gesprongen, maar door de geleidelijkheid merkt hij het gevaar niet. Het is een kwestie van perceptie.
Facebook heeft in de afgelopen vijf jaar zijn privacybeleid sluipenderwijs aangepast en verregaande koppelingen met andere systemen gelegd, waarbij vooral het laatste jaar grote sprongen zijn gemaakt. Nu zul je zeggen: dat is dus niet geleidelijk... maar op het Internet vliegt de tijd. Het geheugen van de gemiddelde internetter omvat slechts enkele maanden en 2009 is 'ancient history'. Opnieuw, een kwestie van perceptie.
De grote gevaren van Facebook in een paar steekwoorden: privacy, overgeërfd vertrouwen, open graph, social hub. Prachtige concepten, maar bij Facebook stuk voor stuk wolven in schaapskleren.
Gert Jan: Hoi Martien! Fijn dat je langskomt, ik heb de linkjes voor je gefikst. Martien Visser: Prachtig om deze mooie foto’s van mijn ouders op KQ te treffen, nog mooier om te lezen wat zij voor G… Job: Bedankt voor deze exegese :)
Hier in Zeeland komt de schijf ook zeer moeizaam meer uit de cd-speler … Extreem Schattig: Wat een prachtig filmpje en mooie foto’s! Vraagje: zou ik een van de foto’s op mijn blog mogen plaats… Mutti: Wij zijn trots op je! Ook al gaat het meeste me boven de pet en geniet ik gewoon van de afdeling klas… lijn: Gefeliciteerd voor jou, Charley en de rest van het team! Topprestatie! Joost: Dr. Bink is ook mijn kindercardioloog geweest.
Wat een bijzonder mens.
Titels met een asterisk (*) zijn door ons van een eigen jasje voorzien. Gebruik onderstaande player om door de verschillende uitvoeringen te bladeren en de resultaten tot nu toe te beluisteren. Wilt u tijdens het luisteren verder kunnen surfen, klik dan hier om de player in een pop-up te openen.
KolesQueeste is de online speeltuin van Gert Jan Kole. C'est moi: kind van de sixties, mensenmens - maar dan een ouderwetse, nog uit de tijd vóór de taalinflatie toesloeg en die kwalificatie devalueerde tot softe allemansvriend. Echtgenoot, papa, vriend, bruggenbouwer. Ik smeed oude (radio) en nieuwe (interactive ~, social ~) media aan elkaar en ben gek op muziek, fotografie, leven en liefde.
Op KolesQueeste - KQ voor intimi - schrijf ik vooral over wat mij privé bezig houdt. Voor een overzicht van mijn professionele activiteiten verwijs ik u graag naar mijn LinkedIn profiel.
Wilt u me een tijdje in de smiezen houden, dan kunt u zich abonneren op de RSS-feed of de notificatie-mailinglist van KQ, of me volgen op twitter. Nóg meer GJ vindt u via onderstaande icoontjes met web 2.0 spul.
Alle content op Kole's Queeste wordt gepubliceerd onder een Creative Commons licentie met behulp van het onvolprezen PivotX. KQ is mens- en machinevriendelijk: gemaakt op een Mac, geserveerd vanaf een Debian server en gegarandeerd Windows-vrij.