Lees alle essays

Dag 1: Utrecht - Passau

Passau, 21 december 2018

De eerste reisdag zit er op. Gistermorgen vertrokken we vanuit een druilerig Utrecht, uitgezwaaid door familie, vrienden, supporters en pers.

Maar ook onderweg waren we verre van alleen. Naast de 60 chauffeurs van WeGaanZeHalen sloot een onafzienbare rij Nederlandse vakantiegelukzoekers zich bij ons aan op weg naar Oostenrijk. Zoveel auto's, zoveel dakkoffers... de Duitse infrastructuur bleek niet op opgewassen tegen de druk van deze pleziermigratiestroom van gele kentekens. Knarsend en piepend kwam de stoet regelmatig tot stilstand.

Knarsend en piepend - en sissend - kwam ook onze mooie gelede stadsbus tot stilstand, tot grote hilariteit van Twitter. Soms struikelen dromen even op praktische bezwaren, zoals een kapotte luchtketel... Geen reden om bij de pakken neer te zitten, we verzinnen een list. Opstaan en gewoon weer doorgaan!

Geen probleem zo groot of er is een oplossing te bedenken, geen file zo lang of hij lost ooit op. Tegen elf uur klopten we aan bij onze eerste herberg onderweg, in een eeuwenoud gebouw, uitkijkend over Passau.

En zo gingen we de nacht in. De langste nacht, startsein voor het Perzische lichtfeest Yalda. Kantelpunt in de natuur, begin van een nieuw seizoen. Maar voor ons een korte nacht, want morgen staan de volgende 850 kilometer op de kaart. De eerste 30 door Duitsland, daarna Oostenrijk, Slovenië, Kroatië en Servië.

En ook na die langste nacht wordt het weer licht. Ik begin de dag met een liedje in m'n hoofd. Een nieuw liedje, op een oude tekst van Huub Oosterhuis, geïnspireerd op een nog veel oudere profetie van Jesaja: "Vat moed, bevende harten: Hij-de-Enige komt, komt bevrijden, goedmaken, doet zich gelden, vreest niet!" Op naar Athene, om te vieren dat die profetie 2000 jaar geleden is uitgekomen.