Lees alle essays

Dag 3: Нови Сад (Novi Sad) - Велес (Veles)

Zo moeizaam als de eerste dagen verliepen, zo soepeltjes gleed dag drie voorbij. En dat was maar goed ook, want dat gaf de energie om er een mooie en belangrijke uitdaging bij te pakken.

Vlak voor vertrek meldt zich een verstekelinge aan boord: Linda, die korte documentaires maakt over de reis, de deelnemers en hun motivatie, schuift aan om Asjen en mij te interviewen. En zo beginnen we met z'n drieën aan de 650 kilometer lange rit van Novi Sad in Servië naar Veles in Macedonië, een stad met een geschiedenis die teruggaat tot de 2e eeuw voor Christus.

We rijden door de uitgestrekte witbesneeuwde Servische vlakten naar het Zuiden, de bergen in. Geen files bij de grens vandaag, binnen een kwartier hebben we beide grensposten verschalkt en rijden we Macedonië in.

Als we even stoppen voor een chauffeurswissel staat een vuilcontainer wat verloren op een hoek van de parkeerplaats. De inhoud is doorzocht op nog eetbare inhoud door vluchtelingen die 's nachts te voet vanuit Griekenland over de bergen een weg naar het Noorden zoeken. Wat een ellende...

De zon gaat met een sneltreinvaart onder als we Veles naderen. We laveren met de auto eerst door een kloof tussen de bergen naar de stad, en daarna door de nauwe, steile straatjes (aan beide kanten een handbreedte is genoeg ruimte om er door te kunnen) tot we de moskee bereiken, waar we die nacht te gast zullen zijn.

Lenče en haar man vangen hier vluchtelingen op doortocht op en voorzien ze van eten, drinken en kleding. Ze zijn ontzettend blij met onze komst en ervaren dat als een teken dat ze niet alleen staan in hun strijd voor een menswaardige opvang. Allemaal millimeters zegt ze, maar vele millimeters maken een kilometer. We besluiten een deel van de hulpgoederen die we hebben meegenomen bij haar achter te laten.

Ze tronen ons mee naar een grote feestzaal waar met typisch Macedonische gastvrijheid een heerlijke maaltijd voor ons wordt aangericht. Een band speelt, er wordt gedanst en die rare Hollanders wordt vriendelijk maar dringend verzocht aan te haken.

Maar dan volgt een lastige keuze. Een van de Griekse politici waar contact mee is over onze actie wil als steunbetuiging een evenement voor ons organiseren, pal voor het Griekse parlementsgebouw. Om 12 uur 's middags. Dat is best een uitdaging, want Athene ligt nog op een uur of acht rijden afstand. Dan realiseren we ons dat Griekenland een andere tijdzone hanteert: een uur later dan wij. Dat betekent dat we uiterlijk om een uur of twee 's nachts moeten gaan rijden om dat te halen. Een deel besluit direct door te rijden naar Athene, een deel gaat rijden zolang het gaat en probeert dan een slaapplek te vinden, en een deel pakt eerst een paar uurtjes rust en gaat dan pas rijden. Asjen en ik kiezen voor de laatste optie en rollen onze matjes uit op de Perzische tapijten in de moskee.

De nachtelijke rit verloopt vlot. Bij de grenscontrole moeten we even de auto parkeren omdat men het toch wat raar vindt, twee Hollanders die in het holst van de nacht vanuit Macedonië oversteken naar Griekenland, maar het antwoord 'We want to celebrate Christmas in Athens' stemt ze tevreden. We mogen door, en zo draaien we tegen half acht de snelweg af om aan de oever van de Egeïsche zee de nieuwe dag te begroeten. We gaan ze halen!